Gabriela Albergaria creëert met Care as a Fundamental Right (2026) een levende installatie uit takken, stammen, mossen, bladeren, aarde en planten die op het domein werden verzameld. Groei, ontbinding, schimmels en insecten blijven het kunstwerk tijdens de tentoonstelling veranderen.

In de historische bibliotheek ontwikkelt Leonor Antunes een nieuwe installatie die vertrekt vanuit de architectuur, het zeventiende-eeuwse stucplafond en de archieven. Ambacht, kennisoverdracht en vaak onzichtbare arbeid staan centraal. Een concert met muziek van Éliane Radigue zal het werk later ook auditief activeren.

Ana María Caballero vertrekt in Semblance of Self (2026) van gedichten die de intrede van vrouwen in een religieuze gemeenschap herdachten. Met poëzie, bewegend beeld en een speciaal ontwikkeld AI-model onderzoekt ze wat historische documenten zichtbaar maakten — en welke individuele stemmen daarin juist verdwenen.

Tarik Kiswanson ontwikkelt voor de historische refter een pneumatische sculptuur die langzaam opblaast en leegloopt als een ademend lichaam. Het werk is geïnspireerd op de parachutes waarmee tijdens de Tweede Wereldoorlog Steinway-piano’s naar soldaten werden gedropt en verbindt kwetsbaarheid, conflict, muziek en de mogelijkheid van een nieuw begin.

Irene Kopelman werkt vanuit de biodiversiteit van de site van de abdij. Samen met wetenschappers onderzoekt ze nachtvlinders die tijdens eerdere inventarisaties op het domein werden geregistreerd. Tekenen wordt een manier om wetenschappelijke observatie en artistiek kijken met elkaar te verbinden.

De in Brussel gevestigde Hana Miletić dook in historische zangboeken van de norbertinessen van Gempe die in de abdij worden bewaard. Handgeschreven opdrachten, melodieën en sporen van gebruik worden vertaald naar nieuw textiel en nieuwe zangcomposities, uitgevoerd door Amina Szecsödy.

Felipe Mujica ontdekte in zeventiende-eeuwse landmeetkundige manuscripten historische windrozen. Voor Rosa de los vientos (2026) vertaalt hij die naar grote textiele banners. Workshops met lokale gemeenschappen breiden het project verder uit.

Hoog boven de bibliotheek creëert Laure Prouvost een nieuw site-specific landschap tussen het historische houten dakgebinte. Takken, keramische vogels, netten en gevonden voorwerpen nestelen zich tussen de balken en laten de bezoeker de abdij letterlijk vanuit een ander perspectief bekijken.

Daniel Steegmann Mangrané vertrekt voor een nieuwe versie van La Pensée Férale van een dode boom op het domein die inmiddels een belangrijke habitat vormt voor spechten, wilde bijen, insecten en schimmels. De precieze vorm wordt in brons gegoten, waardoor permanentie en ecologische transformatie naast elkaar komen te staan.