Landschap als levend archief
Een landschap bewaart verhalen. In gebouwen, bomen, paden en grond zijn sporen van het verleden te vinden. De kunstenaars van Verweven Landschappen lezen het landschap als een levend archief en brengen verborgen verhalen en herinneringen opnieuw aan het licht.
Deze kunstenaars bekijken landschap zelf als een drager van geschiedenis.
- In Hear Her Calendar System A Year of Thirteen Months (2025) van Bianca Baldi wordt een sycamorevijgenboom in Ethiopië een stille getuige van koloniale en ecologische geschiedenis. Een foto die haar grootvader in 1939 tijdens de Italiaanse bezetting maakte, vormt het vertrekpunt voor een werk over andere manieren van tijd en herinneren.
- Rossella Biscotti kijkt in Live Feed (2019) naar de westerse fascinatie voor zogenaamde ‘corpse flowers’. Achter botanische spektakelstukken verschijnen verhalen over classificatie, koloniale circulatie, wetenschappelijke kennis en de verplaatsing van soorten en informatie.
- Pierre Huyghe toont Untitled (Human Mask) (2014). In een verlaten restaurant in de evacuatiezone rond Fukushima beweegt een gemaskerde, getrainde aap door een landschap waarin menselijke structuren verdwenen zijn, maar andere levensvormen doorgaan. Mens en dier, natuur en cultuur, autonomie en conditionering worden er steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden.
- De Amerikaanse kunstenaar Meg Webster, pionier van de ecologische kunst, brengt met Sand Circle (1980) een uiterst elementaire ingreep. Een cirkel van zand wordt tegelijk een beeld van concentratie, geologische tijd en voortdurende verandering. Iedere beweging, aanraking of wijziging in vochtigheid kan de vorm opnieuw beïnvloeden.
